مرا ديگر انگيزهي ِ سفر نيست.
مرا ديگر هواي ِ سفري به سر نيست.
قطاري که نيمشبان نعرهکشان از دِه ِ ما ميگذرد
آسمان ِ مرا کوچک نميکند
و جادهئي که از گُردهي ِ پُل ميگذرد
آرزوي ِ مرا با خود
به افقهاي ِ ديگر نميبرد.
|
آدمها و بويناکيي ِ دنياهاشان |
|
|
|
يکسر |
دوزخيست در کتابي
|
که من آن را |
| |
|
|
لغتبهلغت |
|
|
|
از بَر کردهام | |
|
تا راز ِ بلند ِ انزوا را |
|
|
|
دريابم ــ |
راز ِ عميق ِ چاه را
از ابتذال ِ عطش.
بگذار تا مکانها و تاريخ به خواب اندر شود
در آن سوي ِ پُل ِ دِه
که به خميازهي ِ خوابي جاودانه دهان گشوده است
|
و سرگردانيهاي ِ جُستوجو را |
|
|
|
در شيبگاه ِ گُردهي ِ خويش |
از کلبهي ِ پابرجاي ِ ما
|
به پيچ ِ دوردست ِ جاده |
|
|
|
ميگريزاند. |
مرا ديگر
انگيزهي ِ سفر نيست.
□
حقيقت ِ ناباور
چشمان ِ بيداريکشيده را بازيافته است:
روياي ِ دلپذير ِ زيستن
در خوابي پادرجايتر از مرگ،
از آن پيشتر که نوميديي ِ انتظار
تلخترين سرود ِ تهيدستي را باز خوانده باشد.
و انسان به معبد ِ ستايشهاي ِ خويش
فرود آمده است.
□
انساني در قلمرو ِ شگفتزدهي ِ نگاه ِ من
در قلمرو ِ شگفتزدهي ِ دستان ِ پرستندهام.
انساني با همه ابعادش ــ فارغ از نزديکي و بُعد ــ
که دستخوش ِ زواياي ِ نگاه نميشود.
با طبيعت ِ همهگانه بيگانهئي
|
که بيننده را |
| |
|
|
از سلامت ِ نگاه ِ خويش |
|
|
|
در گمان ميافکند | |
چرا که دوري و نزديکي را
|
در عظمت ِ او |
|
|
|
تاءثير نيست |
و نگاهها
در آستان ِ رويت ِ او
قانوني ازلي و ابدي را
|
بر خاک |
|
|
|
ميريزند... |
□
انسان
به معبد ِ ستايش ِ خويش بازآمدهاست.
انسان به معبد ِ ستايش ِ خويش
بازآمدهاست.
راهب را ديگر
انگيزهي ِ سفر نيست.
راهب را ديگر
هواي ِ سفري به سر نيست.